Nu iedereen huiswaarts is gegaan en Zwanette en ik hier nog een paar nachten blijven, voel je het nog eens extra: de training is over en voorbij! Het is stil in het guesthouse. Dat grote, oude huis met de scheve trappen waar de schimmen van de Belgische nonnen die hier vroeger woonden, nog steeds rondzweven.

Drie weken lang ondergedompeld worden in het clubhuis gebeuren, is een hele ervaring en een knap vermoeiende kan ik jullie verzekeren.  Maar het was de moeite waard.  We zullen een samenvatting geven van wat we beleefd hebben op de presentatie van dinsdag 23 februari om 14:00 uur.

En eigenlijk is het zo’n simpel model, dat clubhuismodel: gewoon met z’n allen aan de slag, leden en staf , zij aan zij, om het clubhuis draaiende te houden. Gewoon, normaal bezig zijn, dat doet de mens goed, is het idee. Door samen te werken, bouw je relaties op in je werk, kom je uit je isolement en wordt het makkelijker om weer stappen in de gewone maatschappij te gaan zetten.  Te gaan werken. Te gaan leren. Te gaan leven.

De directeur? Die is er eigenlijk alleen maar om ervoor te zorgen dat de staf ook daadwerkelijk zij aan zij met de leden aan de slag is en voortdurend bezig is om mogeljikheden te creeren en nieuwe kansen te scheppen. En het bestuur zorgt ervoor dat het clubhuis wortels heeft en houdt in de samenleving, zijn armen en benen kan blijven uitslaan (en de directeur zijn best blijft doen).

Simpel.

De Waterheuvel heeft alles in zich om een fantastisch clubhuis te blijven maar ook om nog beter te worden. Laten we het daar met z’n allen over gaan hebben, als we weer terug zijn. Niet alles tegelijk, maar gewoon aan de slag.

Tot donderdag!

Wander

Spraaktaal. “Het zit erop”. Maar ik bedien me er graag van – van spraaktaal – want het bekt wel lekker.

Helaas zit het erop. Vanochtend hebben we op onze units afscheid genomen, en daarna hebben we afscheid genomen van de trainingsgroep. Over een paar uur gaan Martijn en ik richting vliegveld. Wander blijft hier nog even.

We hebben hier ontzettend veel opgestoken en hebben zelfs een diploma gekregen. Met hier en daar een spelfoutje, maar dat geeft niet. We gaan nu nog even met onze trainingsgenoten uit Cleveland Ohio een drankje doen en afscheid van elkaar nemen, wellicht met een hapje eten als lunch erbij, want het is lunchtijd. Er gaat ook iemand mee met wie ik in de eerste week naar het ziekenhuis MPC ben geweest om de mensen die er opgenomen zijn te informeren over Fountain House, en waarmee ik bevriend ben geraakt.

Tot in Amsterdam! Bedankt voor jullie leuke reacties!

Kevin

De verwachting was er al dagen bij allerlei mensen. Het zou stormen, er zou sneeuw gaan vallen, maar van dat alles zagen we niets gebeuren. Tot vandaag. Er ligt een dik pak sneeuw buiten en het sneeuwt nog steeds. Het geeft de straat waar we verblijven en werken een ander aanzien.

Gisteravond waren we te gast op het Board Dinner. Keurig in stropdas en pak verscheen daar een driekoppige Waterheuvel-delegatie, om kennis te maken met het bestuur dat ergens hoog bovenin de Fountain House organisatie zweeft. Zou je kunnen denken. Maar de mensen die ons ontvingen waren zeer toegankelijk en aardig, en bovenal enthousiast over Fountain House en haar gedachtegoed. Het bestuur heeft contacten die het in het voordeel van Fountain House kan aanwenden, en in die hoedanigheid is het vergelijkbaar met ons bestuur. Ons bestuur werd voor mij de eerste keer zichtbaar op de recent gehouden Strategiedag, en ik had een prettige ontmoeting met een van de leden van ons bestuur.

Het Amerikaanse bestuurslid dat ons thuis ontving met een heerlijke maaltijd, zei me dat hij dat van plan was ons Clubhuis te bezoeken. Hij vertelde me dat hij Denemarken gaat bezoeken en dat het voordeliger is via Amsterdam terug te vliegen. Het lijkt me leuk hem te ontvangen en rond te leiden. Misschien kunnen we dan wat leuks en uiteraard lekkers te eten regelen, want hij is erg geinteresseerd, kan ons misschien wel eens helpen, en heeft ons qua eten met als hoofdmoot zalm met een dillesaus het goede voorbeeld gegeven.

Omdat we gisteravond later dan gebruikelijk onze dag eindigden ben ik vandaag later wakker geworden en wat later op mijn unit begonnen. Ik heb net wel even een eiersalade gemaakt. De Standard die deze week op het bord hangt is Standard nummer 7 en hij luidt in het Nederlands als volgt: “Het Clubhuis biedt een effectief ‘reach out’ systeem aan leden die niet langskomen, die geïsoleerd raken in de gemeenschap, of die in het ziekenhuis opgenomen zijn.”

Er zijn hier 8 units en total iets van 1000 leden, waarvan er dagelijks 300 langskomen. Elke unit heeft een prikbord waarop al zijn leden en stafleden met naam en foto te zien zijn. Op dat bord is een kopje gemaakt voor wie er van de betreffende unit Overgangswerk doen, voor wie er op de unit zelf werken, voor wie Onafhankelijk werk doen, voor wie er een opleiding volgen, en voor wie er aan ‘reach out’ gedaan wordt. Onder de laatstgenoemde kop staan de leden die niet komen opdagen. Zo is te zien wie er op de betreffende unit gebeld dienen te worden. Dat wordt namelijk per unit geregeld. Op het andere bord op mijn unit, het takenbord, waar ik eerder foto’s van plaatste, staat als middagtaak het kopje ‘reach out’. ‘Reach out’ wordt hier elke middag gedaan.

Ok, ik ga een pizza scoren. Op het menu staan vandaag Franse uiensoep, pizza en vegetarische pizza. En zoals dagelijks een grote of kleine salade.

Tot later,

Kevin

Het is net half 1 ’s middags geweest en de lunchroom zit vol mensen. Gemiddeld gedurende de lunch zo’n vijfendertig a veertig (ik heb een keer 47 mensen aan de tafels geteld). Mensen komen af en aan om te eten. Vandaag staan er burrito’s op het menu. Vegetarische en met vlees. Verder kan je los daarvan nog een kleine of grote salade bestellen. Dat is zo’n beetje wat je hier tijdens de lunch kunt eten. Meestal haal ik een broodje buiten de deur. Dat is wat lichter en dat kan je hier in Culinary dan weer net niet krijgen.

Afgelopen weekend zijn we op Highpoint geweest (http://www.highpointalpacas.com). We hebben daar een relaxed weekendje gehad. Toch moesten we er zondag om 7:00 uit om – na de dieren gevoerd te hebben en wat wassen te hebben gedraaid – rond 12:00 weer in NYC te arriveren. De rest van de dag hadden we vrij en iedereen heeft daar op zijn eigen manier invulling aan gegeven. Ik heb lekker door de stad gebanjerd.

Vandaag ben ik om 14:00 aanwezig bij een Membership meeting, en om 15:30 bij een Employment meeting. Bij de eerste zal ik wat meer meekrijgen over hoe leden hier worden toegelaten. Bij de tweede meeting wordt gesproken over Overgangs-, Ondersteunde en Onafhankelijke Werkgelegenheid. Bij de eerste is er sprake van een werkplek bij een externe werkgever die in totaal 6 0f 9 maanden duurt en waarbij je echt salaris krijgt betaald. Net zoals in Nederland wordt dat verrekend met de uitkering, maar het levert hier uiteindelijk significant meer op als je gaat werken op zo’n plek.

De twee andere vormen, waarbij je voor langer dan 6 0f 9 maanden in dienst treed van een werkgever, kun je zien als een volgende stap. Bij de ene ontvang je nog steun vanuit het Clubhuis, bij de Onafhankelijke Werkgelegenheid ben je nog steeds lid van je Clubhuis, maar doe je je werk zonder steun vanuit het Clubhuis simpelweg omdat die de noodzaak ervan er niet meer is.

Deze manier van terugkeren naar een echte betaalde baan is veel gefaseerder dan in 1 keer de grote stap naar een betaalde baan te nemen. In Nederland zijn er vanuit de overheid veel voorzieningen om dit te regelen, maar het Clubhuis onderscheidt zich doordat het de hele week steun kan bieden aan leden, en doordat mensen elkaar persoonlijk kennen. De overheid werkt met loketten, waarbij je door een onbekende persoon achter een tafeltje geholpen wordt.

Ik ga zo in ieder geval eens kijken hoe ze het hier in Fountain House aanpakken.

Verder schrijf ik op dit weblog vooral dingen die te maken hebben met het Clubhuisgebeuren, maar daarbuiten om maak ik ook leuke andere dingen mee die er echt helemaal niks mee te maken hebben. Zo is New York – zo heb ik het in ieder geval ervaren – een stad waar je gemakkelijk mensen ontmoet en waar van alles te beleven is. Het eerste weekend was daar echt een goed voorbeeld van. Ik heb wat vrienden gemaakt op een zaterdagavond en ben uiteindelijk met ze in een taxi gestapt zonder te weten waar we naartoe gingen. Maar dat is het leuke juist. Je gaat de deur uit zonder te weten waar je zal belanden. Van zulks avontuur hou ik wel.

Groeten vanuit New York City.

Ik hou jullie op de hoogte.

Het volgende nummer hoor ik hier vaak op de radio. Het zijn Alicia Keys en Jay-z, die al of niet meedoet. Het nummer gaat over New York. Je kent hem misschien al wel uit Nederland. Ik had hem daar namelijk al eens gehoord: http://www.youtube.com/watch?v=uMS5xQ_V0TQ

Kevin

Daar valt natuurlijk niet tegenop te boksen zo’n super blogger als Kevin! Maar dat doe ik ook lekker niet en ik kan daarom ook de dingen die ook nog moeten gebeuren. Zo leverde het vertrek van Bas ook een hoop werk op, maar gelukkig zijn we er op een goede manier uitgekomen. Ik heb met Bas afgesproken dat we daar nog een apart bericht over zullen opstellen. Verder is er nog een heel pak huiswerk binnen gekomen van onze bemoeienis met Europa! Dat vloeit voort uit het bezoek van Kees en mij aan Helsinki! Dus Kees maak je borst maar vast nat want je mag mijn steenkolen-engels gaan nakijken!

Maar nu New York! Natuurlijk hebben Kevin, Martijn en ik het er regelmatig over of we wat we hier allemaal leren ook goed kunnen gebruiken in Amsterdam.

We doen het niet verkeerd in Amsterdam, maar alles kan natuurlijk wel beter. Maar wat is beter?

Wat ik hier wel ervaar is de enorme en doorleefde ervaring die opgedaan is met het clubhuismodel.  Niets van wat we hier horen wordt ter plekke uit de duim gezogen, maar is het resultaat van 60 jaar vallen en opstaan. Dat maakt dat ik me bescheiden opstel.  ik kijk, luister, kijk en luister.

Mijn unit is Horticulture, een unit die zich richt op alles wat groeit en bloeit. Voor wat betreft actieve leden zal het iets minder groot zijn als de WH.  Er werken zo’n 4 tot 5 stafleden. Naast hun werk in de unit zelf moeten zij steeds klaar staan om in te springen als een van de werkplekken bij een bedrijf niet opgevuld wordt door een lid.  Zij hebben er ongeveer 15 van deze TE’s (Transitional Employment)

De sfeer is buitengewoon gemoedelijk. Ronnie, een lid die erg actief is op de unit legde mij uit wat betekenisvol werk is in een FH: “The plants need to be watered, if they don’t get water, they die. Therefore it’s meaningful” .  Dus liep ik met Benito, een member uit Cuba en mijn gietertje over 9th Avenue om 1 plant water te gaan geven bij de Medische Post, 10 minuten lopen van FH.

De training is zo opgezet dat ik in mijn rol als directeur er ook veel aan heb. Er is voor gezorgd dat ik met 4 van de meest ervaren directeuren kom te spreken. Ken Dudek, de directeur van FH heb ik al gesproken.  Hij heeft ook veel begrip voor de problemen waar we in Europa mee te maken hebben, zoals het moeilijk krijgen van doorstroom banen voor het clubhuis zelf. Hij denkt erover om eind april naar Amsterdam te komen als daar de grote Europese vergadering wordt gehouden.  Dat zou leuk zijn dan kunnen jullie ook kennis met hem maken.

De kern van het clubhuis-idee is dat leden en de staf elkaar nodig hebben om de klus te klaren. En de klus is de optelsom van alle zaken die gedaan moeten worden om een gemeensschap te creeeren die de leden nieuwe mogelijkheden biedt op een zinvol bestaan. Niet in het clubhuis maar daarbuiten, maar het clubhuis blijft wel je leven lang de plek waar je op terug kunt vallen of waar je in contact mee blijft. Zo ziet FH dat.  Ik vind wel dat wij aan daarbuiten nog te weinig voor elkaar hebben gekregen.

En de leden zijn mensen die herstellend zijn of leven met een psychiatrisch ziektebeeld of achtergrond zoals wij het wat minder medisch zeggen. Martijn heeft al wat geschreven over de manier waarop hier het toelatingsbeleid wordt gehanteerd. Wij gaan daar wel proberen  het naadje van de kous te weten te komen. Te meer daar hier de privacywetgeving waarschijnlijk strenger is dan hier.  En dan toch zo’n streng toelatingsbeleid.

Kortom, het is elke dag weer een bak aan clubhuis-ervaring die over ons wordt uitgestort. Morgen gaan we op pad naar andere clubhuizen! En vrijdag moeten we gaan nadenken over ons aktieplan oftewel wat zou interessant zijn voor de WH en hoe denken we dat  voor het voetlicht te krijgen!

Tot de volgende keer,

Wander

In plaats van tekst nu een behoorlijke trits foto’s. Ik hoop dat ze in chronologische volgorde worden gepubliceerd want het websiteprogramma wat we gebruiken lijkt de volgorde overhoop te gooien.

Nog een weetje: de ochtend- en middagbesprekking worden als er een doof iemand aanwezig is bijgewoond door een doventolk. Een van onze stafleden kan doventaal spreken. Goed he, dat ze dat hebben. Op de Nassaukade in Amsterdam zit een doveninstituut. Daar kun je doventaal leren. Ik heb ze eens gezien op de kunstmarkt van de Albert Cuyp waar ze hun belang onder de aandacht brachten.

Groeten